Study Abroad

ပ်င္းဖို႔အလြန္ေကာင္းသည္။ ေႏြရာသီ ဒီအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္က ကေလးမ်ား အနားယူေနၾကေလာက္ျပီ။ တခ်ိဳ႔လည္း ကိုရင္၀တ္၊ က်ဴရွင္တက္ျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေပဦးမည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီ ဒီႏွစ္ဆယ္တန္းေျဖျပီးသျဖင့္ ေမးလာေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖရင္း ဒီစာကိုေရးျဖစ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အခုေခတ္တြင္ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြက ပိုမ်ားလာၾကသည္။ ေက်ာင္းျပီးတာႏွင့္ အိုလယ္ဗယ္၊ ေအလယ္ဗယ္ေတြ အျပိဳင္တက္ေနတာကို ေတြ႔ရသည္။ ရွိရွိသမွ် standardized tests ေတြကို ေျဖမယ္ဆိုျပီး ၾကံဳး၀ါးထားေသာ လူမ်ားလည္း မနည္းေပ။ ထိုအထဲမွာမွ ျပႆနာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္ေနတာ အခုပိုဆိုးလာသျဖင့္ ၾကံဳတံုး ဆရာလုပ္ခြင့္ျပဳပါရန္ ပဏာမ ခြင့္ေတာင္းပါသည္။

ေက်းဇူးျပဳျပီး ဒီအခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ကာ ၃မိနစ္မွ် စဥ္းစားေပးေစလိုပါသည္။

၁။ ေက်ာင္းသားတိုင္းသည္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို သြားခ်င္ၾကသူမဟုတ္၊ သူမ်ားသြားတိုင္း လိုက္မသြားေစလိုပါ။ ဒီအခ်က္အရမ္းအေရးၾကီးပါသည္။ ဒါဟာ ဖက္ရွင္တစ္ခုမဟုတ္ပါ။ ကေလးကစားစရာမဟုတ္ပါ။ Risk တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ Right Match ဆိုသည္မွာ ဒီအရာကို ဆိုလိုသည္ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။ လူသည္ သူအသင့္ေတာ္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည့္ေနရာတြင္ အေကာင္းဆံုးစြမ္းရည္ကိုထုတ္ကာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘာ္ဒါမ်ားထဲတြင္ ေအာင္ျမင္ေနၾကသူမ်ားမနည္းပင္။ ဒီကိစၥေျပာရျခင္းမွာ မိဘကို ဒုကၡေပးကာ ႏိုင္ငံျခားထြက္လာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စိတ္မပါတပါႏွင့္ ပ်က္စီးသြားသျဖင့္ အားလံုး အဆိုးဖက္ကိုသာ ဦးတည္ခဲ့ၾကသည္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ စိတ္တကယ္ပါမွ တကယ္လုပ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာလိုပါသည္။ တစ္ဖက္ကၾကည့္လွ်င္ မိဘမ်ားအတင္း ထြက္ခိုင္းရင္လည္း ျပန္လည္ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ေဆြးေႏြးသင့္ေပသည္။

၂။ စာေမးပြဲမ်ားကို စြတ္တရြတ္မေျဖသင့္ပါ။ သင္ဘယ္ႏိုင္ငံတြင္ ပညာဆက္သင္ခ်င္လဲဆိုသည္ကို ပထမအြန္လိုင္းတြင္ေလ့လာၾကည့္သင့္ပါသည္။ ေအးဂ်င့္မ်ားသည္ Consulting ေကာင္းေသာ္လည္း ပါးပါးလွီးတတ္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္တံုးက ဆိုလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ အင္တာနက္သာ အဓိကအားကိုးရာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တခ်ဳိ႔မ်ား စိတ္မေကာင္းစရာျဖင့္ ေပါင္ႏွံလိုက္ရသည္မွာ ကေလးက ဟိုဖက္ကမ္းေတာင္မေရာက္လိုက္ရ။ အခုေနျပန္ေျပာၾကရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ရီေမာရေသာ အျဖစ္မ်ားပင္။ ကိုယ္ေတြလည္း ခံခဲ့ရသူေတြပဲေလ။ အဲ့ေခတ္က အင္တာနက္ သိပ္မဖြ႔ံျဖိဳးေသးေသာကာလတြင္ပင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထက္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္းရွိခဲ့ပါသည္။ (မိဘ မခ်မ္းသာပါ။) ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ အင္တာနက္ၾကည့္ျပီး ဘယ္ေက်ာင္းေကာင္းလဲ ေရြးခ်ယ္ေနသည္ကို ေတာ္လွျပီဟု ေလထဲေျမွာက္ေနခိုက္တြင္ သူတို႔သည္ ကမၻာလံုးကို ဟိုဖက္ဒီဖက္လွည့္ျပီး ကန္၊စလံုး၊မေလး၊ထိုင္း ကေတာ့ျဖင့္ ပိုက္ဆံေခ်းေငြျဖင့္တက္လို႔ရသည္။ ဘိလပ္၊ေအာ္ဇီ၊အန္ဇီ ကေတာ့ျဖင့္ ေက်ာင္းလြယ္ျပီး တိုင္းျပည္ကိုဘယ္လို၀င္ရခက္သည္၊ လူမ်ိဳးေရးဘယ္ႏိုင္ငံက ဘယ္လိုခြဲျခားျပီး ေစ်းဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို အမ္မယ္.. ကြင္းကြင္းၾကီး သိေနတာဗ်ာ။ ေျပာခ်င္သည္ကေတာ့ မ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ ဒီေနရာတြင္လည္း ကုိယ္ႏွင့္ကီးကိုက္မဲ့ အရာကိုစဥ္းစားၾကေစလိုပါသည္။

၃။ အေပၚကအခ်က္ကို ေျပာရင္းႏွင့္ စာေမးပြဲကိစၥကုိေတာင္ေက်ာ္သြားျပီ။ သူမ်ား အက္စ္ေအတီလုပ္တိုင္း လိုက္လုပ္စရာမလိုပါ။ မွတ္သားထားဖူးသေလာက္ အိုလယ္ဗယ္သည္ ဘိလပ္သြားခ်င္သူမ်ားအတြက္ လုိအပ္ေသာ္လည္း တျခားေက်ာင္းေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆယ္တန္းကို ရွယ္အသိအမွတ္ျပဳပါသည္။ ကိုယ္ကဆယ္တန္း အမွတ္ေကာင္းေနရင္ ဘာမွေၾကာက္စရာမလို။ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ႏွစ္ခါထပ္မဲ့ အလုပ္ေတြသည္ သင့္ဖြတ္ကလိဒဂၤါးသာ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္စာကေတာ့ အေရးၾကီးပါသည္။ တိုဘဲဖယ္ဖယ္ .. အိုင္ပဲယက္ယက္ ၾကိဳက္တဲ့ဟာသာ လုပ္ထား စကားမေျပာတတ္ရင္ နားမလည္ရင္ ဘာမွလုပ္မရပါဘူး။ တိုင္းျပည္၊ region ကိုေရြးပါ။ ေငြႏွင့္အခ်ိန္ အလကားကုန္မဲ့အတန္းေတြ မတက္ပါႏွင့္။ ကိုယ္ႏွင့္သင့္ေတာ္တဲ့ အတန္းေတြသာ တက္လိုက္ပါ။ ေနာက္ျပီး တစ္ခ်က္အြန္လိုင္းတြင္ေလ့လာျပီး ေက်ာ္လႊားဖို႔ စဥ္းစားပါ။ SAT လုပ္မရလို႔၊ ACT ေျပာင္းလုပ္လိုက္ခ်င္းသည္ strategic move ၁ခုလိုပါပဲ။ တစ္ခုမအိုေကရင္ ၃ႏွစ္ေလာက္လဲ ဖိမလုပ္ေနပါႏွင့္ ဆရာတို႔။ ကိုယ္အားသန္ေသာ စာေမးပြဲကို ေကာင္းေကာင္းျမန္ျမန္ ေျဖႏိုင္မွသာ သင္တက္ခ်င္ေသာ ေက်ာင္းကို ခ်က္ေကာင္းခြပ္ျပီး ျမန္ျမန္ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။

၄။ ေနာက္ ကိုယ္တစ္သက္လံုး လုပ္စားမဲ့အရာကို လည္း မေမ့ပါႏွင့္။ ကိုယ့္ profession ကို ဘယ္ေတာ့မွ လြယ္လြယ္ႏွင့္ အေပ်ာက္မခံသင့္ေပ။ ေက်ာင္းရတိုင္းထြက္လိုက္ျပီး အဆင္မေျပရင္ သင္ႏွင့္ သင့္မိသားစုတစ္ခုလံုး စိတ္ဆင္းရဲရပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္ မိဘႏွင့္ အတိုက္အခံေျပာခဲ့ရဖူးသည္။ ကိုယ္က ကြန္ပ်ဴတာစိတ္၀င္စားသည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္တည္းေအးေအးေနျပီး တကိုယ္ေရတကာယ၊ ကမၻာပတ္ေျခရွည္ကာ လိုက္ျပီးပညာသင္က်က္စား ( ရပင့္ကို အထူးသတိျပဳ ) ရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ေလာင္းရိပ္ေအာက္တြင္ေနရသည္ထက္ ကိုယ့္ဘာသာ ေလွ်ာက္လုပ္ျပီး Risks ယူရသည္ကို ပိုၾကိဳက္သျဖင့္ အိမ္က ေပးေသာ Option ကို ေၾကာက္အားလန္႔အား ရုန္းကန္ျငင္း ေဆြးေႏြးကာ၊ ဒီမွာစာလာဖတ္သည္။ အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ကို Suit ျဖစ္ေသာ အလုပ္လုပ္ရသျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မညစ္ ခုိလိုမညည္းေနေတာ့ေပ။ မယံုရင္ စမ္းၾကည့္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္က ျပင္ဆင္မႈအပိုင္းေတြဘဲေျပာတာပါ။ အားလံုးအိုေကျပီဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြဘာေတြေလွ်ာက္ေပါ့။ ေအးဂ်င့္ေတြႏွင့္ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ အလုပ္မျဖစ္ဘူးထင္ရင္လည္း ၀ဗ္ဆိုက္မ်ားတြင္တစ္ခ်က္ၾကည့္ပါ။ တျပားမွမကုန္ဘဲ အလကားလည္း ေလွ်ာက္လို႔ရပါတယ္။ deadlines ေတြဟာလည္း အေရးၾကီးဆံုးအရာေတြထဲမွာပါပါတယ္။ ဒါေတြက တက႑ေတြပါ။ အကုန္လံုးေျပာဖို႔ဆုိရင္ ေအးဂ်င့္ေတြႏွင့္ ရန္ျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္။ အဟီး။ အီးေမးပို႔ျပီး ေမးခ်င္ရင္ သန္႔ဇင္ဦးကိုေမးပါ။ (သူကသဟာမ်ိဳးေတြ ပိုကြ်မ္း xD )။

အမ္း.ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီကို သူလုပ္ခ်င္တဲ့ဟာသာ တက္ပေလ့ေစလို႔။ နံပါတ္၁ အခ်က္သည္ အလြန္အေရးၾကီးပါသည္။ ျပီးမွ တငိုငိုတရီရီႏွင့္ ဟိုရမ္းဒီရမ္း ယစ္မူးေပ်ာ္ပါးေနလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားလည္း စိတ္ဆင္းရဲရပါမယ္။ ကိုယ္ေနခ်င္ေသာ ေနရာတြင္လုပ္ျပီး အေကာင္းဆံုးေတြ လုပ္ေနျခင္းကို ဘယ္သူမွ တားႏိုင္မွာမဟုတ္တာ အမွန္ပါ။

Rgds,
-Wai

Bye 2008 Thingyan

သိၾကားမင္းေရ ျပန္ပါေတာ၊့ ၁၂နာရီတြင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ check out လုပ္သြားပါ ဟုေျပာရမလိုပင္။ ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၂၀ျပည့္တြင္ အၾကတ္ေန႔ ၂ခါထပ္ေသာ အတာပြဲကို ၃ခါ(၈၊၁၂၊၁၆) သာၾကံဳခဲ့ရသည္။ အခုေတာ့ စကၤာပူပိေတာက္နံ႔ႏွင့္သာ ေရာယွက္ေနရျပီ။

ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ သၾကၤန္ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဇာတ္မသိမ္းႏိုင္ခဲ့ဟု ေျပာလွ်င္ ယံုမွာမဟုတ္။ ၈ႏွစ္သားက ေရပူေဖာင္းေတြ ပံုးအျပည့္ ေဆာ့ခဲ့ဖူးသည္။ ေတြ႔သမွ် ေခြးပါမက်န္လိုက္ေပါက္သျဖင့္ အလြန္ ေသာက္ျမင္ကပ္စရာေကာင္းေသာ ကေလး၁ေယာက္ဟု ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ သမုတ္ၾကသည္။ ၾကမၼာတစ္ပတ္လည္ စတမ္းဆိုသလို ေနာက္ဆံုးအတက္ေန႔တြင္ ဘာမဟုတ္ေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေရပူေဖာင္းျဖင့္ လုိက္ေပါက္ရာမွ ဆုိက္ကားအတိုက္ခံခဲ့ရေလသည္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွစျပီး ေရပူေဖာင္းမသံုးရေတာ့ ဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႏွေျမာတသသ စုတ္တသပ္သပ္ျဖင့္။

ကြ်န္ေတာ္ ၁၀ႏွစ္သားက ျဖစ္သည္။ အဲ့တံုးက မိုင္လိုပံုးဟု ေခၚသည့္ အင္ဂ်င္၀ိုင္ပံုးမွာ လက္စြဲေတာ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လြယ္အိပ္ တစ္လံုးတြင္ထည့္ကာ လမ္းတကာလွည့္ ျပြတ္တပ္ေလွ်ာက္သြားျပီး ၃ရက္လံုး ေပ်ာ္ျပီး ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ လမ္းမွာလာေနေသာ သၾကၤန္ကားကို အေျပးအလႊားလိုက္အပက္ ေျခေခ်ာ္ကာ ေျမာင္းထဲသို႔ ဒိုင္ဗင္ထိုးသြားေလသည္။ ေမးကြဲကာ ထံုေနသျဖင့္ အထံုသၾကၤန္ (တရုတ္ၾကီးႏွင့္မမွားေစလိုပါ) ဟု ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ရသည္။

ေနာက္ ၁၂ႏွစ္က်ေတာ့ လူလည္းအေတာ္အတန္ အရြယ္ေရာက္လာျပီျဖစ္သျဖင့္ ခြက္ေစာင္းခြက္လတ္ အားပါးတရအကုန္ ထုတ္သံုးကာကဲေလသည္။ ျပႆနာက ယခင္က ျပြတ္တလံုးႏွင့္သာ အားသန္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲ့ဒီႏို႔ဆီခြက္ေတြကို သိပ္မကိုင္တတ္၊ အိမ္က အေဖ ေရေႏြးေသာက္တဲ့ ကိုင္းခြက္ၾကီးႏွင့္သာ ေဆာ္ေလသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ပဲ ေရပက္ခံကားတစ္စီးအလာတြင္ ခြက္ႏွင့္အားပါးတရ လႊဲလိုက္သည္မွာ ဖုန္း ခြပ္ အား .. ဆုိေသာ အသံနက္ၾကီးသာ ထြက္လာသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာေတြ အုပ္လို႔၊ ရုပ္တည္ႏွင့္ ဘာျဖစ္သလဲသြားေမးေတာ့ အဲ့ကလူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ခြက္ၾကီးထုတ္ေပးသည္။ မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္သလဲတဲ့။ အဟီးလို႔၊ ျပီးေတာ့ဆက္ေမးသည္။
ဘာလို႔ဟိုတစ္ေယာက္ကေရာမ်က္ႏွာၾကီးအုပ္ထားသနည္းဟု။ သိလိုက္ရတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခြက္တစ္လံုးႏွင့္ ငွက္ႏွစ္ေကာင္အုပ္လိုက္ျခင္းပင္။ အထိခံရေသာလူက ေၾကာက္အားလန္႔အား ကမူးရႈးထိုးျဖင့္ ေဘးလူကို ေယာင္ျပီး လက္သီးစာေကြ်းလိုက္တာဆိုပဲ။ အဟဲအဟဲႏွင့္ သကာေပၚ Mayonnese ေလာင္းေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ခြက္ကိုယူကာ ေျခကုန္သုတ္ေျပးေတာ့ေလသည္။

ေနာက္ႏွစ္တြင္လည္း ဆိုးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားရွိခဲ့ေသးသည္။ ေကာင္မေလးေတြေနာက္လိုက္ရင္း ကားေပၚကက်က်န္ခဲ့သည္၊ ကေလးကိုေရပံုးႏွင့္ ပက္သျဖင့္ ေရႏွစ္သတ္ပါသည္ဆိုျပီး လိုက္ရိုက္သျဖင့္ေျပးခဲ့ရသည္။ ... ဒီလိုႏွင့္ ေ၀းေ၀းေ၀း။

သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ျပီ ကြ်န္ေတာ္သၾကၤန္မေနတာ၊ ပိုျပီး Hot လာတာေကာင္းေပမဲ့ ယပလက္ သၾကၤန္လို လူေတြခဏခဏေသမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေဟာ့ တာပဲေကာင္းေလမလား။ American Pie က ေကာ္လိပ္ပါတီေတြလို မ႑ပ္ေတြေနာက္မွာ ျဖစ္ကုန္ျပီဆိုတာကလည္း သိပ္ေကာင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္၊ အတုခိုးေသာ္လည္း မမွီမကမ္းခိုးသျဖင့္ ဒုကၡေရာက္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုၾကည့္ရတာ စိတ္မေကာင္းစရာပင္။ အေပ်ာ္ကိုေတာင္ နဖားၾကိဳးတပ္ခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို စကားလံုးေတြႏွင့္ bombard မဲ့ လူေတြရွိေနေတာ့လည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ဆရာ။

တာ့တာ သိၾကား၊
(မာတလိ, u too).

- W

Diminishing moments (For kids)

(ျပကၡဒိန္၏ လ၁လ၊ '97 , '98 လား မမွတ္မိေတာ့ေသာကာလ)
ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လမ္းေပၚမွာ ေဘာလံုုးကန္ေန၏။ လမ္းအသစ္ၾကီးခင္းျပီးသြားသျဖင့္ အားရပါးရ ကန္ေနခဲ့ၾကခ်ိန္ျဖစ္သည္။ .... ပီပီ .. ဘူဘူ .. " xxx လမ္းအတြင္းေနထိုုင္ၾကသူမ်ား အားလံုုးခင္ဗ်ား.. ဒီလမ္းသစ္ၾကီးတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေစရန္အတြက္ အရွိန္တားခံုုးမ်ား Install လာလုုပ္ပါမည္တဲ့။ " ..
ဒင္းတိုု႕ကမွ တကယ့္အႏၱရာယ္ဟုု အားလံုုးတျပိဳင္တည္း ေရရြတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ရူပေဗဒ အေျခခံကိုု အျပည့္အ၀အသံုုးခ်ကာ ခံုုးေတြ႔တိုုင္း ေက်ာ္ေက်ာ္ျပီးကန္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ လာမတားႏွင့္ မရေလဘူး..။

(မၾကာခင္ကာလ ၁ခုု)
ဂ်င္ေပါက္ၾကသည္။ အ၀ိုုင္းဂ်င္ေကာ အျပင္ဂ်င္ေကာ စိုု႔ ဆိုုလား စုုပ္ဆိုုလား မသိဘူး။ တစ္ေကာင္က တိုုင္ေပးလိုုက္သည္။ ခြပ္ခြပ္ခြပ္ ႏွင့္ သူမ်ားဂ်င္ေလး ကြဲသြားသည္ကိုု ေမးတစ္ပြတ္ပြတ္ႏွင့္ ေက်နပ္ေနၾကတာ ျမင္မေကာင္းပင္။ ခဏၾကာေတာ့ .. ေဟးေ၀ျဖိဳး မင္းက စိုု႔စပတ္ လုုပ္တတ္တယ္ဆိုု.. ငါသူမ်ားဆီက ၾကားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဆရာၾကီးေလသံႏွင့္ ေအး ေျပာ .. ေယာက္်ားလား၊ မိန္းမလား ၊ ရထားလား ဘာလားဆိုုျပီး Options ေတြ ေပးလိုုက္သည္။ ဟိုုေကာင္က ေပၚလာေသာ စိတ္ကုုူး dropdownlist ထဲက ၁ခုုေရြးျပီး ေျဖလိုုက္တယ္၊ မိန္းမ လုုပ္ကြာ! (၁မ်ိဳးမထင္ပါႏွင့္)။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ .. အဟမ္း. ၾကိဳးကိုု ေသခ်ာရစ္သည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ သြားျပီလိုု႔.. မလုုပ္လည္းမလုုပ္တတ္ဘဲႏွင့္။ လာေလေရာ့ ဆိုုကာ .. ဂီယာထိုုးသလိုု (အမူအရာႏွင့္) လွမ္းဆြဲလိုုက္သည္။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းသည္မွာ ဘာမွ မျမင္လိုုက္ရ။ ရႊီး .. ၀ွီး .. ခြမ္း .. ခြပ္ ..(အတန္ၾကာမွ) .... အား .. ဟုု အသံနက္ၾကီးၾကားလိုုက္ရသည္။ သြားၾကည့္ေတာ့ ဘယာေၾကာ္ကုုလား နဖူးေလး ပြတ္ကာ အဓိပၺါယ္ရွိစြာ မွဲ႕ျပေနတာကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ အြမ္.



(စိတ္ေလသြားေသာကာလ)
သူငယ္ခ်င္းမ်ား အလုုပ္ရႈပ္ေနသည္ကိုု ေတြ႔ရသည္။ ဖိနပ္ေတြ တစ္ပစ္ပစ္၊ ေဂၚလီေတြ တစ္အိပ္ႏွင့္ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ဟေကာင္ေတြ မင္းတိုု႔ အဲ့ဒီအရုုပ္ပစ္တာ မကစားႏွင့္၊ က်င္းလည္း မစိန္ႏွင့္။ ငါတိုု႔ ဒိုုးဒိုုးခ်င္း ပစ္မယ္။ ဟိုုေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုုျမင္ကတည္းက ကြ်တ္ေနေသာ္လည္း ဗယာေၾကာ္ ၀ယ္ေကြ်းထားေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ (ဟိုုေန႕က တစ္ဗန္းလံုုး၀ယ္လိုုက္တယ္ေလ ။ ငွဲငွဲ ) ေအး ... Sure, let's move. ဒိုုးေလးေတြ တည္လိုုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီေန႕က ရႊံ႕ဒိုုးေလးႏွင့္ .. ခြပ္ ခြပ္ .. သြားျပီ ကြဲသြားေပျပီ။ ရွိတာမွ တစ္လံုုးတည္း။ ကြ်န္ေတာ္ ခဏေလသြားတယ္ ျပီးေတာ့ ျပန္တက္သြားတယ္။ သစ္သားဒိုုးတစ္လံုုး ယူလာတယ္။ အလုုပ္မျဖစ္၊ ေနာက္ . ဖန္တစ္လံုုးႏွင့္ ဆက္ေဆာ့တယ္။ ထပ္ကြဲတယ္။ ေနာက္ဆံုုး .. အေဒၚကိုု သိမ္ၾကီးေစ်းကေန လမ္းၾကံဳမွာလိုုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အမာဆံုုး ဒိုုး၁လံုုး ၀ယ္ခဲ့ေပးစမ္းပါလိုု႔။ .. မီး၂ခါျဖတ္ခန္႕ အၾကာမွာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေဟာဒါ စလစ္(ေက်ာက္စရစ္) ဒိုုးတဲ့။ ဟဲဟဲ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဟိုုေကာင္ေတြကိုု ေကာင္းေကာင္းအႏိုုင္က်င့္ ေပးလိုုက္တယ္။ .. ဒါေပမယ့္ ၾကာၾကာမခံခဲ့ရပါဘူး။ ဘယ္ကာလ ကတည္းက ၾကည့္မရေသာ လဒတစ္ေကာင္က အေပၚကိုု ျပန္တက္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဒိုုးတစ္လံုုး ယူျပီးဆင္းလာတယ္။ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေဂါက္သီးၾကီး ။ .. ဟိုုက္ရွားလပတ္ဒိုုး ။

(ေတာ္ျပီ .. Visit Myanmar Year)
ၾကားထဲမွာ တျခားကာလေတြ ရွိခဲ့၊ ကစားနည္းမ်ိဳးစံုုကစားခဲ့ေသးတယ္။ တူတူပုုန္းတမ္းကစားရင္း ေျမာင္းထဲ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ကြ်ံသြားသျဖင့္ မနည္းျပန္ႏုုတ္ယူခဲ့ရေသးတယ္။ ခဏအနားယူျပီးေနာက္ .. စြန္လႊတ္ေလသည္။ အင္မတန္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုုျဖစ္ျပီး၊ လွလည္းလွ၊ ပညာလည္းပါ၊ က်န္းလည္းမာေသာအရာပင္။ အလွစြန္၊ ဆီစိမ္စြန္၊ တိုုက္စြန္၊ ပလပ္စတစ္စြန္၊ လူ၂လံေလာက္ရွိေသာစြန္ စသျဖင့္ ေသာင္းက်န္းခဲ့ၾကသည္။ ရစ္လံုုးေတြ ၀ယ္ဥကာ အေကာင္းဆံုုး မွန္စာၾကိဳးကိုု ရွာခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကစားတိုုင္းရံႈးေနလိုု႔ ေနာက္ဆံုုး စြန္ေကာက္ေသာဘ၀သာ ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

(ေခတ္စပ်က္ျခင္း ... )
ကြန္ပ်ဴတာကိုု ငါးတန္းေလာက္ကတည္းက ကပ္သံုုးခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားထဲမွာ ဆရာပင္။ MICT ၾကီးအရမ္း စန္းထေသာကာလ ၁ခုုတြင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း သြားရမွာ ပ်င္းသျဖင့္၊ ေဘာ္ဒါ၂ေကာင္ကိုု ေခၚသြားသည္။ သူတိုု႔ကေတာ့ ေခ်ာဆြဲတာခံလိုုက္ရျပီး ပါလာတယ္ဆိုုပါစိုု႕။ ဟိုုေရာက္ေတာ့ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာေတြကိုု ျပသျပီး .. အားလံုုးတျပံဳးျပံဳးႏွင့္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္း၁ခုုေတြ႔သည္ .. ဂိမ္းကစားႏိုုင္သည္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းေကာင္းေကာင္းကစားေနျပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုုိမွမေန၊ သူတိုု႕က စမ္းၾကည့္ခ်င္သည္တဲ့။ Red Alert ကိုု ကစားျပလိုုက္သည္။ မၾကိဳက္ဘူးတဲ့ အဲ့ဒီ ၾကြက္ဆိုုတဲ့အေကာင္ကိုု ၾကည့္မရဆိုုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ မၾကိဳက္သာမၾကိဳက္တာ တေနကုုန္သြားသည္။ ျပန္တဲ့လမ္းတြင္ေတာ့ အေတြးကိုုယ္စီႏွင့္.. ဘာလုုပ္မလဲကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ၂ပတ္ၾကာေတာ့ .. ေဟး ငါဂိမ္းဆိုုင္၁ခုု ဖြင့္တာေတြ႔တယ္။ ေယာက္လမ္းထဲမွာ .. ထပ္သင္ေပးဦးဟုု တစ္ေကာင္က လာေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ေရာက္သြားသည္။ အဲ့ဒီေခတ္က ဘယ္သူမွ မကစားေသးသျဖင့္ ဆိုုင္ေတြက လူခပ္ေျခာက္ေျခာက္၊ အဲ့လိုုႏွင့္ ..... ဘာဆက္ျဖစ္လဲ ခင္ဗ်ားတိုု႔သိပါတယ္။ ကူးစက္သြားတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ အရင္က လမ္းေပၚက အခ်ိန္ေတြအားလံုုး အဲ့ဒီကိုုေရာက္သြားတယ္။ ေသနတ္ပစ္ ဗံုုးခြဲရတာက ဂ်င္ေပါက္တာထက္ပိုုေကာင္းတယ္ဆိုုပဲ။ ... က်ဴရွင္မရွိဘဲ အခ်ိန္ပိုုေတြတက္သည္ဟုု ေျပာခဲ့ရေပါင္းလည္း မနည္းခဲ့ေပ။ ဆယ္တန္းကိုု ေအးေဆးပါလိုု႔။ ကဂ်ိဳးကေဂ်ာင္ ေလွ်ာက္မလုုပ္ရင္ ျပီးတာပဲ အဓိကကလိုု႔ဆိုုကာ .. စာေမးပြဲရက္တြင္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားသြားကစားျဖစ္ၾကေသးသည္။ ဒါလည္း Distinctions ေတြႏွင့္ပါပဲ။

(ကုုန္ေလျပီ)
ဘ၀ကရုုတ္ျခည္းေျပာင္းသြားသည္။ တေန႔တေန႔ ဖင္အင္မတန္ပူေသာ ထိုုင္ခံုုေတြေပၚတြင္ထိုုင္ျပီး မ်က္စိအေညာင္းခံ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ဖိုုး အကုုန္ခံကာ .. ဖရုုသ၀ါစာအျပည့္ႏွင့္ ကစားေနၾကသည္။ အခ်ိန္ေတြအခ်ိန္ေတြ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ဆီမွာ ကမၻာေပၚကအျခားတိုုင္းျပည္ေတြႏွင့္မတူ ျပကၡဒိန္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသံုုးေနတဲ့ အထာႏွင့္ .. ျဖဳန္းပစ္လိုုက္ခဲ့ေလျခင္း။ ပိုုက္ဆံတျပားမွ မရွာဘဲ ကစားခဲ့မိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေျပာမိၾကတိုုင္း မ်က္ႏွာမေကာင္းၾက။ မိဘပိုုက္ဆံရွိတာ ကိုုယ္ခ်မ္းသာတာမဟုုတ္သည္ကိုု နားမလည္ခဲ့ႏုုိင္ၾကဘဲ ေနာင္မ်ားျပန္ေတြ႔ေတာ့ ရုုပ္ေတြက အကုုန္နင္ေနသည္။ ပိုုက္ဆံ ၁ေဒၚလာရွာႏိုုင္လားဟုု ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အေဖက စိန္ေခၚသည္။ မင္းအဲ့ဒါကစားတာ လံုုး၀ Acceptable, Fine တယ္။ လူပဲ ကစားမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျခဴးတစ္ျပားျဖစ္ေအာင္ ရွာႏိုုင္မလားဆိုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တြန္႔သြားခဲ့တယ္။ ေတာ္ရံုုတန္ရံုုသာ ဆက္ကစားခဲ့ျပီး အျပစ္ရွိသလိုု ခံစားခဲ့ရတယ္။ ဘ၀တစ္ခုုလံုုးေပးဆပ္ရမဲ့အရာေတြထဲမွာ မပါတာေသခ်ာရင္ဘယ္ဟာမွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လိုုက္မယားတာ ေကာင္းမယ္ ဟိုုဆိုုကာ ... ေလွ်ာ့ခဲ့ၾကသည္။

ဒါေပမယ့္ အခုုအခ်ိန္မွာ လံုုး၀ေသခ်ာတာကေတာ့ အရင္တံုုးက ဂိမ္းကစားနည္းမ်ားသည္ သမိုုင္းစာအုုပ္ထဲတြင္သာ က်န္ခဲ့ပါေတာ့မည္ ဆိုုတာပါပဲ။

Rgds,
-W

Positioning Afresh

တစ္ရက္မွ သံုးနာရီေလာက္ပဲ အိပ္ရလို႔ စာမေရးႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ တေန႔တေန႔ အက္ေဆးေတြထိုင္ေရးလိုက္၊ အလုပ္သြားလိုက္၊ တျခားပေရာဂ်က္ေတြ မျပတ္ေသးလို႔ လက္စသတ္လိုက္ႏွင့္ ခ်ာလပတ္ရမ္းသြားလို႔ဗ်ာ။

တေန႔က လာေမးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေျဖခဲ့တာေလးေတြ ျပန္ရွယ္ခ်င္လို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးလုပ္ခ်င္သလဲတဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ software engineer အေနႏွင့္ ေက်ာင္းမတက္ခင္ ယာယီလုပ္ေနတယ္ဗ်။ တေန႔တေန႔ .net, c#, sharepoint, workflows, ajax, webservices, server components, css layouts ဘာညာေတြ ေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ၾကားရတာႏွင့္ အိပ္ငိုက္ဖို႕ ေကာင္းလာတယ္ဟုတ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သံုးႏွစ္ျပီးသြားတဲ့ကာလမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို ေသခ်ာသိလာရလို႔လားမသိဘူး၊ ပ်င္းလာတယ္ဗ်။ တေန႔တေန႔ အလုပ္မွာ Stored Procs ေတြ၊ Application Blocks ေတြ ထိုင္ထိုင္ၾကည့္ျပီး ညစ္လာတယ္။ VS 08 မေျပာႏွင့္၊ အႏုအရြ အလွေလးေတြပါတဲ့ Expression Blend လည္း မခံစားႏိုင္ဘူးဂ်ာ။ ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး IDE ကို သံုးေပမဲ့လည္း လူက မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ပဲ Smart Enough မျဖစ္လို႔ေနမွာပါ။ အဲ့ဒီ Intellisense features ေတြ၊ WPF, WCF အစရွိတဲ့ အရာေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းေသးေသးႏွင့္ မမွီတာျဖစ္မွာပါ။ ဆိုပါေတာ့။

ဒါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေျဖခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတာက Enterprise Connections ေတြ Supply Chains ေတြပါလို႔႔။ ေနာက္အဲ့ဒါမွ မျဖစ္ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ HCI (human computer interaction) ပညာပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ႏွစ္သြင္းလိုက္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ HCI အေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မ်ားမွ ေျပာၾကတာေပ့ါ။ အခု ပထမဟာ အေၾကာင္းေျပာမလို႔။
အဲ့ဒါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူကေမးတယ္။ အဲ့ဒီ ... Operation Management ေတြက ဘာမ်ား စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းသလဲတဲ့။ မင္းလို ကြ်န္ပ်ဴတာသမားက ဘာဆိုင္လို႔လဲဆိုပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ေျဖခဲ့ပံုက -
အခုဆိုရင္ ကုမၸဏီေတြက အင္မတန္ မာေက်ာလွတဲ့ Vertical Structure ေတြကေန .. flexible ျဖစ္တဲ့ ေရျပင္ညီ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈေတြ linear collaboration ေတြကို ေျပာင္းလဲေနပါျပီ။ အဲ့လို ေျပာင္းလဲေနတာဟာ အသစ္အဆန္းေတာ့လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အေမရိကန္မွာ ေရာင္းမကုန္ထုတ္ကုန္ေတြေၾကာင့္ .. အာရွမားကတ္ၾကီး၊ အထူးသျဖင့္ ထိုင္၀မ္ ( အဲ့တံုးကေတာ့ ကမၻာ့အၾကီးဆံုး ခ်စ္ပ္ေတြထုတ္တဲ့ေနရာ) ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတဲ့ ကာလေတြ ျပီးကတည္းက .. supply chain ေျပာင္းလဲမႈေတြ .. အိုင္တီကိုအေျခခံတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြ အမ်ားၾကီးလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုမၸဏီၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေပေတျပီးေနခဲ့ၾကတယ္။ လုပ္တဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ company ေတြ၊ ကလည္း .. တျခား ေပၚလစီပိုင္း .. က်င့္သံုးတဲ့ စံႏႈန္းေတြမွာ ေျပာင္းတာေတြပဲ ရွိခဲ့ျပီး နည္းပညာ၊ (အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြန္ပ်ဴတာသမားေတြ အတြက္) အေထာက္အကူေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မယူခဲ့ၾကဘူးဗ်။ အဲ့ဒီထဲမွာ အေကာင္းဆံုး ဥပမာေတြက dell တို႔၊ UPS တို႔ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခု အခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ စဥ္းစားတာေတြလည္း ေျပာင္းလာတာပါတယ္။ အရင္တံုးက ေစ်းသက္သာဖို႔သက္သက္ပဲ .. အဲ့ဒီ supply chain ေတြ၊ suppliers ေတြအၾကား ေထာက္ကူမႈေတြ ဘာေတြ၊ optimize လုပ္ၾကတာ။ အခုဆိုရင္ Research လုပ္တဲ့ေနရာ။ ေစ်းကြက္ Position လုပ္တဲ့ ေနရာမွာေတာင္ အဲ့ဒီ Collaboration ဆိုတဲ့ စကားလံုးက ေန႔ေန႔ညည အိပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိန္တံုးက ျပိဳင္ဖက္ေတြလည္း အခုဆို ပူးေပါင္းျပီး အသစ္အဆန္းေတြရွာမယ္။ ျပီးရင္ .. Customer ေတြကို ေကာင္းေကာင္းေရာင္းမယ္။ suppliers ေတြႏွင့္ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ ဆက္သြယ္ပူးေပါင္းမယ္ ဆိုျပီးၾကံစည္လာၾကတယ္။

အဲ့ဒီလို လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အိုင္တီ အြန္လိုင္း စနစ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို အသံုး၀င္လာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္အၾကား ပိုျပီး ျမန္ဆန္တဲ့ ဆက္သြယ္မႈေတြရဖို႔အတြက္ အင္တာနက္ၾကီးက အသက္ျဖစ္လာတယ္။ Electornic Data Interchange စတဲ့ Enterprise Resource Planning စတဲ့ စနစ္ၾကီးေတြ ကို သံုးလာၾကတယ္။ မ၀ယ္ႏိုင္ရင္ in-house ကိုယ့္ကိုယ္ေရးသံုးတယ္။ သူတို႔လည္း ျမင္လာတယ္။ အခုလို စနစ္ေတြကို သံုးျခင္းအားျဖင့္ ေစ်းလည္းေပါျပီး အလုပ္လည္းတြင္တယ္ဆိုတာ။ ၀ယ္သူေတြကလည္း ေစ်းသက္သာျပီး အခ်ိန္ Save ျဖစ္တာကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေတြက တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတြပါ။ အဓိကက ကြန္ယက္အသံုးျပဳ စနစ္ေတြ၊ ေဒတာ flow ေတြေပၚမွာ ပိုျပီးမူတည္လာတယ္ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။

ဟို အရင္ေခတ္ကလို project based, share point based ေဆာ့ဖ္၀ဲစနစ္ၾကီးေတြပဲ ေရးေနတယ္လို႔လည္း မ်က္လံုးထဲမွာ မျမင္လိုက္ပါႏွင့္ဦး။ ကုမၸဏီအတြင္းမွာ သံုးတဲ့ ခ်တ္တင္းေဆာ့ဖ္၀ဲေလးေတြ၊ Supplier status ကိုလွမ္းၾကည့္လို႔ရတဲ့ widget ေလးေတြ၊ Delivery Status ကိုလွမ္းေထာက္လို႔ရတဲ့ web services ေတြက အစ၊ semantic data search ေတြ၊ intelligent ေအာ္တိုငုတ္တုတ္ လုပ္သြားမဲ့ macro စနစ္ေတြ အကုန္ပါပါတယ္။ အဓိကက Value, တန္ဖိုးတစ္ခု ယူေဆာင္ေပးလာႏိုင္တဲ့အရာမွန္သမွ်ကို ဒီဖက္ေခတ္ရဲ႕ Operation Management, Supply Chain, IT Infrastructure ဘာပဲေခၚေခၚ နာမတပ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ က်ယ္ျပန္႔တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ INSEAD က ခန္႔မွန္းတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ခုက ဘာေျပာသလဲဆိုရင္ .. ဒီႏွစ္အတြင္းပိုင္းမွာ သံုးခုက သိသိသာသာ တိုးတက္လာမဲ့ Operation စီမံခန္႔ခြဲမႈေနရာေတြက ..

၁။ Open source နည္းပညာေတြသံုးတဲ့၊ Standards ေတြကို လိုက္နာတဲ့ ေဒတာ စနစ္ေတြ. စနစ္ၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ ERP, SAP, EDI, CRM စတာေတြ တိုးပြားလာပါမယ္တဲ့။ အခုေတာင္ SAP က ဆရာၾကီးမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္ေရးျပီးသံုးေနတာေတြလည္း မ်ားလာျပီ။ ေစ်းၾကီးေပးမတတ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ J2EE ျဖစ္ျဖစ္ႏွင့္ ေကာက္ေရးလိုက္ပါတဲ့။

၂။ အခ်က္က ၀ဗ္ နည္းပညာေတြပါ။ ဂူဂယ္က လုပ္တဲ့ Open Social တို႔၊ Facebook ရဲ႕ API တို႔၊ iPhone SDK တို႔ကို ကစားစရာ၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ Poke စရာလို႔ မျမင္ပါႏွင့္တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာ နည္းပညာဘယ္ဟာမဆို.. အြန္လိုင္းအေျခခံ ဘယ္၀န္ေဆာင္မႈမဆို သင့္မန္ေနဂ်ာေတြရဲ႕ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းရည္ကို တိုးတက္ေစရင္ေသာ္လည္းေကာင္း။ ကုမၸဏီတန္ဖိုး နာမည္ ( Branding ) တက္ေစရင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ CRM, Marketing, Design စတဲ့ ရႈပ္ပြကြဲထြက္ေနတာေတြကို တစ္ခုတည္း တစုတစည္းေပါင္းျပီး အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ integrator ေတြ အေရးပါလာပါတယ္တဲ့။ ခင္ဗ်ားဘာသံုးသံုး GTD, productivity ျမင့္တဲ့ဟာေတြသံုးရင္ ျပီးတာပါပဲဗ်ာ။

၃။ ကေတာ့ ဒီ အီးမားကတ္ေတြပါတဲ့။ ေစ်းေရာင္းတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြ၊ ebay လို အေမဇုန္လိုဟာေတြ၊ ဘီလ္ေပးတာေလးေတြ အစရွိသျဖင့္ e-portal, market ေတြမ်ားလာမယ္။ အသံုးျပဳသူေတြ တိုက္ရုိက္၀ယ္ယူႏိုင္တဲ့ ဆိုက္ေလးေတြ တဟုန္ထိုးတိုးတက္လာမယ္လို႔ခန္႔မွန္းထားပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒါေတြကို Highly fragmented, but neatly collaborated service ေတြလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ပြေလေလ၊ ေပါ့ေလေလ၊ လုပ္ရကိုင္ရလြယ္ေလ မဟုတ္ဘူးလားဗ်။ =)

ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ... ဒီေတာ့ပစ္ေတြက ပိုျပီး General လည္းက်တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဒါမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ကိုက္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္က ဥာဏ္လည္းစူးစူးရွရွႏွင့္ အခန္းေအာင္းျပီးလုပ္တဲ့အရာမ်ိဳးေတြမွာ မထိေရာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားလာရလို႔ပါ။ ေပ်ာ္ရာသန္ရာေပါ့ေနာ္။ =P ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ .. အခု ကြမ္တမ္ႏွင့္ရူပေဗဒကို အထူးျပဳတဲ့လူကျပဳေန၊ quantitative analysis ေတြလုပ္မဲ့လူကလုပ္၊ research ေတြလုပ္ဖို႔ ၾကံႏွင့္ ... ငါစိတ္ညစ္တယ္ေနာ္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ လိုင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို တေန႔လုံုးထိုင္ေရးဖို႔ မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်။ ေကာ္ဖီႏွင့္ အသက္ဆက္ေနရျပီး ... ဥာဏ္အဲ့ေလာက္မထက္ေတာ့ဘူး။ ေဒတာေတြအမ်ားၾကီး၊ လူေတြအမ်ားၾကီးကို Overall ျခံဳၾကည့္ျပီး ေစ့စပ္ေတြးေခၚတာေတြ၊ ခန္႔မွန္းတာေတြ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတာေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္တာေတြဆိုရင္ ရႏိုင္ေသးတယ္။ အၾကံဥာဏ္ေတြ၊ စနစ္ေတြ ခ်တာေတြဆိုရင္ သင္ယူႏိုင္တဲ့ ခြန္အားေလးက်န္ေသးတယ္။ Algorithm ေတြ ခပ္ deep deep, အခန္းေအာင္း က်င့္စဥ္ေတြေတာ့ မႏိုင္ေတာ့လို႔၊ ကြ်န္ေတာ္ဒီအလုပ္ကို စိတ္၀င္စားရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေနာက္ဆံုးေျဖခဲ့တယ္ဗ်။ ေနာက္ျပီး အျမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သဘာ၀ႏွင့္ သစ္ဆန္းမႈ၊ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ရဲ႕ က်ယ္ျပန္႕မႈအ၀န္းအတာ၊ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြကို လိုက္ပါ၀င္ကစားခ်င္မႈေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေျဖကို အေထာက္အပံ့ေပးတဲ့ အခ်က္ေတြပါပဲဗ်ာ။

ဆရာတို႔ေရာ ဘယ္လိုေတြ စဥ္းစားေလ့ရွိသလဲ။ ဘယ္အခ်က္ေတြက ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ေမာင္းႏွင္ေပးထားသလဲဆိုတာ Comment ေပးခဲ့ႏိုင္ပါတယ္ဗ်။

Rgds,
-W