WiMax : Bright Future?

ေဆာင္းပါးတစ္ခုုဖတ္ျပီး ဟိုုတေလာက ရန္ကုုန္ျပန္တံုုးကေတြ႔လိုုက္တဲ့ WiMax ေၾကာ္ျငာကိုု သတိရလိုု႔ပါ။ အဲ့ဒီတံုုးက ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပေတာ့ သန္႔ဇင္ဦးက ယံုုေတာင္မယံုုဘူး။ ဟုုတ္ပါ့မလားတဲ့။ ထြက္တာသိပ္မၾကာေသးေတာ့ အေျခခိုုင္ပါ့မလားဆိုုျပီး။ ဒါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုု ေသခ်ာရွင္းျပလိုုက္ပါတယ္။ ဒီလိုုဒီလုုိပဲလိုု႔။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ နည္းပညာတစ္ခုုဆိုုတာကိုုေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ သေဘာက်လိုု႔ ေအာက္မွာ သိသေလာက္လည္း မွ်ေ၀လိုုက္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ WiMax (Worldwide Interoperability Microwave Access) အေၾကာင္းေျပာရင္ Intel ကိုု ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ ဒီကေန႔ Wi-Fi လိုု႔ေခၚတဲ့ ကြန္ယက္ခ်စ္ပ္စ္ေတြကိုု အင္းတဲလ္က သူ႔ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ ပရိုုဆက္ဆာေတြထဲမွာ ထည့္ျပီး အေကာင္အထည္စေဖာ္ကာ ၀ုုိင္ယာလက္စ္ ေလာကကိုု စျပီးတည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ကနဦး ပဲရွိပါေသးတယ္။ ၂၀၀၂ ခုုနစ္ မွာ အင္းတဲလ္ ကုုမၼဏီ ကသူ႔ရဲ႕ နည္းပညာေတြကိုု တိုုးခ်ဲ႕ရန္အတြက္ အစည္းအေ၀းေခၚျပီး ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္။ Fibre Optic ေတြ အရမ္းေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္က CEO ျဖစ္တဲ့ Andrew Grove က သူ႔ရဲ႕ လက္ေထာက္ Maloney ကိုု အဲ့ဒီ ဖိုုင္ဘာေတြ ေလ့လာခုုိင္းလိုုက္တယ္။ အေမရိကန္မွာ ဖိုုင္ဘာေကဘယ္ေတြ သြယ္ဖိုု႔ဆိုုရင္ တစ္အိမ္ေထာင္ ေဒၚလာ၁ေထာင္ေက်ာ္ကုုန္မယ္ ဆိုုတာလည္း ေတြ႔ေရာ Maloney ၁ေယာက္လန္႔ဖ်တ္ျပီး Broadband လိုုင္းေျပာင္းသြားေလရဲ႕။ ခ်က္ျခင္းပဲ Broadband Man ဆိုုတဲ့ အကႌ်ၾကီးေကာက္၀တ္ျပီး ၀ုုိင္ယာလက္စ္ကြန္ယက္ ႏွင့္ပတ္သက္တာေတြ စလုုပ္ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာ သူ ၀ိုုင္မက္စ္ကိုု စေတြ႔တာပဲ။

အေမရိကန္မွာ ဆယ္လူလာနက္၀က္ခ္ေတြ၊ အရမ္းေခတ္စားတာမွ Frequency ေတြ ရႈပ္ယွက္ကိုုခတ္ေနတာပဲ။ Die Hard series ေတြၾကည့္ရင္ သိႏိုုင္ပါတယ္ =) မယ္လိုုနီတစ္ေယာက္ ဒါကိုု သတိထားမိျပီး အဲ့ဒီ လိႈ္င္းေတြအသံုုးခ်ကာ တစ္တိုုင္းျပည္လုုံုးသံုုးႏိုုင္တဲ့ အင္တာနက္ကိုု စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါေတာ့တယ္။ သာမန္ ၀ိုုင္ဖိုုင္ေတြဟာ ၾကိဳးမဲ့စနစ္ေတြျဖစ္ေပမဲ့ ကိုုက္အနည္းငယ္သာရပါတယ္။ လူမ်ားလာရင္ ေႏွးလည္းေႏွးသြားပါေသးတယ္။ ၀ိုုင္မက္စ္ကေတာ့ အဲ့လိုုမဟုုတ္ပါဘူး။ မိုုင္၃၀ကိုု အသာေလး လႊမ္းျခံဳထားေပးႏိုုင္ပါတယ္။ တစ္ျမိဳ႔လံုုးဒီစနစ္တစ္ခုုထဲ သံုုးတဲ့အတြက္ အသံုုးျပဳသူေတြလည္း ခုုကြန္ယက္တစ္ခုု၊ ေတာ္ၾကာတစ္ခုု ေလွ်ာက္ေျပာင္းေနစရာ မလိုုေတာ့ပါဘူး။ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေမာင္းေနတဲ့ကားေတြေပၚကေတာင္ သက္ေတာင့္သက္သာသံုုးႏိုုင္ပါတယ္။ ျမန္ႏႈန္းအားျဖင့္လည္း အဆ ၅၀ပိုုျမန္တဲ့အတြက္ ၀ိုုင္မက္စ္ဟာ ပိုုေကာင္းတဲ့ နည္းပညာတစ္ခုုဆိုုတာကိုု မယ္လိုုနီက ယံုုၾကည္လိုုက္ပါတယ္။ တစ္ႏိုုင္ငံလံုုး ျဖန္႔ဖိုု႔အတြက္ ဆယ္လူလာတိုုင္ေတြကိုု လည္း အသံုုးခ်မယ္လိုု႔ ဆိုုပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူက ၀ိုုင္မက္စ္ေအာင္ျမင္ရန္ အလိုု႔ငွာ တျခားကုုမၺဏီၾကီးေတြႏွင့္ သေဘာတူညီမႈေတြရယူရပါတယ္။ ၀ိုုင္မက္စ္ကိုု ေ၀ဖန္တဲ့လူေတြ အေတာ္ေ၀ဖန္ေပမယ့္ မယ္လိုုနီကံေကာင္းသြားေစတဲ့အခ်က္ေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ၀ိုုင္မက္စ္ဘာလိုု႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျဖစ္သြားရလဲဆိုုေတာ့ ပထမ အင္တဲလ္ရဲ႕ ခ်စ္ပ္စ္ေတြကိုု မိသားစုုသံုုး ကြန္ပ်ဴတာေတြေပၚမွာ ျဖန္႔ခ်င္တဲ့ ဗ်ဴဟာေၾကာင့္ပါ။ ဒုုတိယအေနႏွင့္ Samsung က နက္၀က္၊ ကြန္ယက္ပစၥည္းေစ်းကြက္ကိုု ၀င္ခ်င္ေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယအခ်က္ကေတာ့ Nokia ကလည္း သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုးေပၚဖုုန္းေတြကိုု ဘယ္လိုုထုုတ္ရမလဲ၊ သံုုးစြဲသူေတြကိုု ဘယ္လိုုဆြဲေဆာင္ရမလဲ ခ်ိန္ေနတဲ့ အခ်ိန္လဲျဖစ္တယ္။ စတုုတၳႏွင့္ ေနာက္ဆံုုးအခ်က္ကေတာ့ Sprint ပါ။ သူက တယ္လီဖုုန္းေအာ္ပေရတာေတြထဲမွာ အားအနည္းဆံုုးျဖစ္ေနေတာ့ AT&T တိုု႔၊ T-Mobile တိုု႔ႏွင့္ အျပိဳင္ဖိုုက္ဖိုု႔ ပိုုျပီးေကာင္းတဲ့ အင္တာနက္တစ္မ်ိဳးကိုု လိုုခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။

ဒီလိုုႏွင့္ WiMax ကိုု IEEE က အတည္ျပဳတဲ့ အဆင့္ထိေရာက္လာခဲ့တယ္ ဆိုုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါေတာင္လြယ္လြယ္ႏွင့္ မဟုုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မယ္လိုုနီခမ်ာ ေတာင္ကိုုရီးယား ဆိုုးလ္ကိုု သြား၊ ဆမ္ေဆာင္းက ဥကၠဌ ၾကီးကိုု ၀ိုုင္တိုုက္၊ ထမင္းေကြ်းလုုပ္ခဲ့ရေသးတယ္။ Helsinki ေျပး ႏိုုကီယာ ဌာနခ်ဳပ္မွာလည္း အက်ိတ္အနယ္ ျဖားေယာင္းခဲ့ရတာလည္းရွိခဲ့တယ္။ အဆိုုးဆံုုးက Qualcomm ႏွင့္ ဖိုုက္တာပဲ။ Qualcomm က ဒီကေန႔ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ သံုုးေနတဲ့ ဖုုန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ခ်စ္ပ္စ္ေတြထုုတ္တဲ့ေကာင္ေပါ့ဗ်ာ။ 2G, 3G, 3.5G ဘာညာေတြေပါ့။ တကယ္လိုု႔ အဲ့ဒီ ၀ိုုင္မက္စ္ၾကီးသာ ေအာင္ျမင္သြားရင္ လူေတြက VOIP ( Skype လိုုမ်ိဳး ) ဖုုန္းေတြသာ သံုုးေတာ့မွာကိုု သိလိုု႔ Qualcomm က IEEE က အဆံုုးအျဖတ္ပုုဂၢိဳလ္ေတြကိုု ပိုုက္ဆံေပး ပယ္ခ်ခိုုင္းပါတယ္။ ၾကာၾကာေတာ့မခံပါဘူး။ ေနာက္ဆံုုးေတာ့လည္း အဲ့ဒီလုူေေတြ မရွိေတာ့မွ ၀ိုုင္မက္စ္လည္း အတည္ျပဳခြင့္ရသြားပါတယ္။

ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲႏိုုင္ငံေတြမွာ ၀ိုုင္မက္စ္က သိပ္အေရးပါပါတယ္။ ဥပမာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ႏိုုင္ငံမွာဆိုုရင္ ျမိဳ႔ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုု အေနအထားအရ ဖိုုင္ဘာေတြ၊ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ၾကိဳးလိုုင္းေတြအသစ္ခ်ဖိုု႔ဆိုုတာ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းစားစရာပါ။ ေစ်းလည္းပိုုၾကီးပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ၀ိုုင္မက္စ္ေထာင္၊ တစ္ျမိဳ႔လံုုးသံုုး ဒါက ပိုုကိုုက္တယ္လိုု႔ ပညာရွင္ေတြက ဆိုုၾကပါတယ္။ အေမရိကန္မွာေတာ့ ဒီအေျပာင္းအလဲက ေတာ္ေတာ္ခက္မွာပါ။ အစိုုးရအေဆာက္အအံုုေတြ၊ စီးပြားေရးဌာေနေတြ အားလံုုးက ၾကိဳးေတြနဲ႔သာ ခ်ိတ္ဆက္သံုုးေနၾကတံုုးပါ။ ဟဲဟဲ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ သာသြားျပီ။...

ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ Intel ရဲ႕ နည္းပညာ တြန္းလွန္မႈကိုု လိုုက္မိတဲ့ Sprint က ေတာ့ျပန္လမ္းသိပ္မရွိပါဘူး။ ၁ႏွစ္ကိုု ၁၈ရာခိုုင္ႏႈန္းေလာက္ ထိုုးက်သြားတဲ့ စေတာ့ခ္ေတြကိုု ျပန္ျပီး အဖတ္ဆယ္ရပါမယ္။ ၀ိုုင္မက္စ္ကိုု ေကာင္းေကာင္းေအာင္ျမင္ေအာင္လုုပ္ျပီး Customer မ်ားမ်ား ဆြယ္ႏိုုင္ရင္ ဆြယ္ႏိုုင္၊ မဟုုတ္ရင္ေတာ့ ေသျပီပဲ။ သူႏွင့္ ေပါင္းလုုပ္တဲ့ Nextel လည္း ေတာ္ေတာ္ခံစားသြားရပါလိမ့္မယ္။ အင္တဲလ္မွာလည္း ေကာင္းတယ္လိုု႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ စီအီးအိုု အသစ္ Otellini က ၾကိမ္းထားပါတယ္။ မယ္လိုုနီ ၅ႏွစ္တိတိ ဘီလီယမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အကုုန္အက်ခံ လုုပ္ထားတဲ့ ဒီနည္းပညာကိုု အားလံုုးကေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ၂၀၀ဂမွာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လက္ေတြ႔ ၾကည့္ၾကတာေပါ့၊ Standard ေတြကေတာ့ ထြက္သြားပါျပီ။ ျဖန္႔ျဖဴးပးမယ့္ ႏိုုကီယာ၊ ဆမ္ေဆာင္း၊ စပရင့္တိုု႔ လက္ထဲမွာ အနာဂတ္ရွိေနပါမယ္။ ဗမာျပည္မွာလည္း သိပ္အသံုုး၀င္မယ့္ နည္းပညာျဖစ္တာမိုု႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မယ္လိုုနီ ၾကီးတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္ပါေစလိုု႔ ဆႏၵျပဳလိုုက္ပါတယ္ဗ်ိဳး။


(မဟားဒယား)ေရးသားလ်ွက္
WaiPK

Ref: Wiki , BusinessWeek, Intel